Ik liep vast.
En volgens mij hij ook.
Op een gegeven moment besloot ik zijn moeder te vragen of zij mij iets wilde vertellen over zijn levensloop. Niet omdat ik alles wilde weten, maar omdat ik voelde dat ik hem beter wilde begrijpen.
Wat zij vertelde, raakte mij diep.
Vanwege privacy ga ik daar niet inhoudelijk op in, maar ineens viel er van alles op z’n plek. Deze jongen had al veel heftige dingen meegemaakt in zijn jonge leven.
En vanaf dat moment veranderde mijn blik.
Van nature ben ik een empathisch persoon en ineens voelde ik vooral mededogen. Ik kon mij zo goed voorstellen dat hij niet lekker in zijn vel zat. Dat zijn gedrag misschien niet voortkwam uit onwil, maar uit overleving.
Ik ging steeds meer kijken naar wat hij nodig had.
Wat hielp hem wanneer spanning opliep?
Hoe kon ik veiligheid bieden zonder de grens los te laten?
Wat had hij van míj nodig?
En misschien nog wel het belangrijkste: ik ging het gesprek daar samen met hem over aan. We ontwikkelden daarin onze eigen ‘taal’. Soms letterlijk in woorden, maar ook in kleine signalen, gebaren en afspraken die hielpen wanneer spanning opliep.
Langzaam begon hij mij te vertrouwen. Stapje voor stapje. Natuurlijk ging het niet ineens perfect, maar er ontstond ruimte. Verbinding. Begrip. En ik voelde mijzelf ook competenter worden, omdat ik eindelijk handvatten kreeg voor wat ik kon doen wanneer hij boos of gespannen werd. In die periode ben ik mij verder gaan verdiepen in trauma bij kinderen, onder andere via de boeken van Leony Coppens. En ineens viel alles op z’n plek.
Ik dacht alleen maar: had ik dit maar eerder geweten.
Want zó veel kinderen maken ingrijpende dingen mee. En inmiddels weten we vanuit de neurologie steeds beter wat stress en trauma doen met de ontwikkeling van een kind. Met emotieregulatie. Gedrag. Leren. Vertrouwen. Veiligheid. Toch verwachten we vaak nog dat deze kinderen zich aanpassen aan een systeem dat onvoldoende aansluit bij wat zij nodig hebben.
Terwijl juist zij een deken van begrip, veiligheid en liefde verdienen om zich te kunnen ontwikkelen.
Traumasensitief lesgeven betekent niet dat je alles moet accepteren of dat grenzen verdwijnen. Het betekent wél dat je verder leert kijken dan gedrag. Dat je gedrag leert zien als communicatie. En dat je beseft hoeveel impact jouw reactie als professional kan hebben.
Ik gun iedere onderwijsprofessional die kennis en kunde.
Omdat het leerlingen écht verder kan helpen.
En omdat ik weet hoeveel verschil het maakt wanneer een kind zich eindelijk gezien voelt.
