In plaats van alleen te kijken naar het gedrag dat zichtbaar was, ging ik kijken naar de gedachten en gevoelens die daaronder lagen.
Ik maakte een steunplan voor hem.
Wat waren zijn triggers?
Hoe merkte ik dat spanning opliep?
Wat hielp hem om weer binnen zijn ‘raampje’, zijn window of tolerance, te komen?
En minstens zo belangrijk: hoe kon ik een co-regulator voor hem zijn op het moment dat hij uit zijn ‘raampje’ ging?
Dat vroeg iets van mij als leerkracht. Niet harder optreden of meer controle, maar juist rust, voorspelbaarheid en compassie. Ook op momenten waarop zijn gedrag iets anders in mij opriep.
Eén inzicht is mij altijd bijgebleven.
Deze jongen had diep vanbinnen de overtuiging ontwikkeld dat de wereld niet veilig en niet te vertrouwen is. En dat betekende dat betrouwbaarheid van mij als volwassene cruciaal was.
Zeggen wat je doet en doen wat je zegt.
Want veiligheid zit niet alleen in grote interventies. Veiligheid ontstaat in voorspelbaarheid, rust, afstemming en betrouwbaarheid.
Natuurlijk ging niet alles ineens goed. Er bleven moeilijke momenten. Maar er ontstond wel iets anders: vertrouwen.
We hebben samen het schooljaar fijn kunnen afronden en ik heb hem met vertrouwen kunnen overdragen aan de middelbare school. Het mooiste vond ik misschien nog wel dat hij zelf teruggaf dat ik echt iets voor hem had betekend.
Dat deed veel met mij!
Ik voelde me competenter. Rustiger. Meer van betekenis. Omdat ik eindelijk het gevoel had dat ik niet alleen bezig was met gedrag “oplossen”, maar met een kind écht zien.
Dat is voor mij de kracht van traumasensitief onderwijs.
Op 4 juni geef ik een live kennissessie over traumasensitief onderwijs. Over stress, gedrag, co-regulatie, veiligheid en wat leerlingen van ons nodig hebben wanneer hun zenuwstelsel voortdurend alert staat.
Want achter gedrag schuilt altijd meer dan we op het eerste gezicht zien. Er liggen allerlei overtuigingen en gevoelens aan ten grondslag.
Kom je ook kijken?
